Dostępne zagadnienia ze Współczesnych kierunków pedagogicznych

Antypedagogika – redukcja wychowania.
Wolfgang Hinte proponuje całkowitą rezygnację z roszczeń pedagogów do wychowywania innych.




Rezygnacja z wychowania nie oznacza pozostawienia dzieci samym sobie, nie jest odrzuceniem troski o dziecko. W antypedagogice chodzi o pozostawienie ich w spokoju, ale nie w samotności czy osamotnieniu, o uświadomienie sobie, iż poza wychowaniem są jeszcze inne formy kontaktów międzyludzkich jak m. in bycie z nimi, towarzyszenie im (bez manipulacji) w drodze, nawiązywanie z nimi kontaktu.

Odrzucenie wychowania wiąże się z rezygnacją z intencjonalnych aktów pedagogicznych ukierunkowanych na zaplanowane i zamierzone zmiany w zachowaniach innych osób.

Antypedagodzy proponują zastąpienie pojęcia wychowanie – wspieraniem czy pomaganiem.

Uważają, że występowanie planowo organizowanych oddziaływań czy interwencji pedagogicznych wynika z utożsamiania dziecka z niedoskonałym bytem ludzkim, który potrzebuje pomocy dorosłych, specjalistów w rozumieniu świata i samego siebie.

Negują instrumentalizację, uprzedmiotowienie osoby czy rozwoju osobowości, pozbawienie ją autonomicznego potencjału i zdolności do samostanowienia i do samorealizacji.

Zarzucają pedagogom, że wychowanie to:

• tresura

• manipulacja

• urabianie

Tezy:

• człowiek jest od urodzenia istotą w pełni wartościową

• człowiek nie musi być wychowywany przez innych

• człowiek jest już od urodzenia w 100% istotą autonomiczną, odpowiedzialną za samą siebie i samostanowiącą

• człowiek potrafi od urodzenia rozpoznawać, odczuwać i doznawać tego, co jest dla niego dobre

• dziecko potrafi i może samo stanowić o swojej edukacji

• dziecko może być istotą równoprawną osobom dorosłym