Antypedagogika




Antypedagogika – redukcja wychowania.
Wolfgang Hinte proponuje całkowitą rezygnację z roszczeń pedagogów do wychowywania innych.


Rezygnacja z wychowania nie oznacza pozostawienia dzieci samym sobie, nie jest odrzuceniem troski o dziecko. W antypedagogice chodzi o pozostawienie ich w spokoju, ale nie w samotności czy osamotnieniu, o uświadomienie sobie, iż poza wychowaniem są jeszcze inne formy kontaktów międzyludzkich jak m. in bycie z nimi, towarzyszenie im (bez manipulacji) w drodze, nawiązywanie z nimi kontaktu.


Odrzucenie wychowania wiąże się z rezygnacją z intencjonalnych aktów pedagogicznych ukierunkowanych na zaplanowane i zamierzone zmiany w zachowaniach innych osób.


Antypedagodzy proponują zastąpienie pojęcia wychowanie – wspieraniem czy pomaganiem.


Uważają, że występowanie planowo organizowanych oddziaływań czy interwencji pedagogicznych wynika z utożsamiania dziecka z niedoskonałym bytem ludzkim, który potrzebuje pomocy dorosłych, specjalistów w rozumieniu świata i samego siebie.


Negują instrumentalizację, uprzedmiotowienie osoby czy rozwoju osobowości, pozbawienie ją autonomicznego potencjału i zdolności do samostanowienia i do samorealizacji.

Zarzucają pedagogom, że wychowanie to:

  • tresura

  • manipulacja

  • urabianie



Tezy:

  • człowiek jest od urodzenia istotą w pełni wartościową

  • człowiek nie musi być wychowywany przez innych

  • człowiek jest już od urodzenia w 100% istotą autonomiczną, odpowiedzialną za samą siebie i samostanowiącą

  • człowiek potrafi od urodzenia rozpoznawać, odczuwać i doznawać tego, co jest dla niego dobre

  • dziecko potrafi i może samo stanowić o swojej edukacji

  • dziecko może być istotą równoprawną osobom dorosłym



Chcesz być na bieżąco? Dodaj swój adres e-mail do newslettera!

Wpisz adres E-mail: